Yazid ya ƙulla makircin kunyata iyalan Manzon Allah!
Sai ya bayar da umarnin a shirya mambari da wani mai jawabi domin yayi mummunan magana game da Shugaban Shahidai da Amirul Mu’uminiin.
Mai jawabin ya hau mambari, bayan ya gode wa Allah, sai ya zagi Amirul Mu’uminiin da Shugaban Shahidai, sannan ya yabi Mu’awiya da Yazid.
Nan take, daga cikin tawagar fursunoni, Imam Sajjad (Amincin Allah ya tabbata a gare shi) ya ɗaga murya ya ce masa:
“Kaicon ka, ya kai mai jawabi! Ka sayi yardar halitta da fushin Mahalicci! Ka sani cewa makomarka ita ce wutar Jahannama.”
Sannan ya ce: “Ya Yazid! Ka ƙyale ni in hau waɗannan katakai, in faɗi kalmomin da za su jawo yardar Allah.”
Yazid bai amince ba. Amma mutane suka ce: “Ka ba shi izini ya hau, mu ji abin da zai faɗa.”
Sai Yazid ya ce: “Idan ya hau, ba zai sauko ba sai ya kunyata ni da iyalan Abu Sufyan. Shi ɗan gida ne da aka ba su ilimi tun suna ƙanana.”
Mutane suka cigaba da matsa wa Yazid har ya ba Imam izinin hawa.
Sai Imam Sajjad (Amincin Allah ya tabbata a gare shi) ya hau mambari. Bayan ya gode wa Allah ya kuma yabe Shi, ya gabatar da wata huduba wadda ta sa idanu suka zubar da hawaye. Bayan ya lissafa falalolin Manzon Allah da Sayyada Zahra, sai ya kai ga falalolin Amirul Mu’uminiin, ya ce:
“Ni ne ɗan Ali al-Murtada. Ni ne ɗan wanda ya yaƙi mushrikai har suka furta cewa babu abin bautawa da gaskiya sai Allah. Ni ne ɗan wanda ya yi yaƙi tare da Manzon Allah da takubba biyu da māsuna biyu, ya yi hijira sau biyu, ya yi mubaya’a sau biyu, ya yi yaƙin Badr da Hunain, kuma bai kafirce wa Allah ko da na ƙiftawar ido ba.
Ni ne ɗan mafi cancantar muminai, magajin Annabawa, mai murƙushe masu musanta Allah, shugaban Musulmai, hasken mujahidai, adon masu ibada, jagoran masu kuka, mafi haƙuri cikin masu haƙuri, kuma mafi falala cikin masu raya dare daga iyalan Yasin; wanda Jibril ya ƙarfafa, Mikail kuma ya taimaka masa.
Ni ne ɗan mai kare alfarmar Musulmai, wanda ya yaƙi masu karya alƙawari, azzalumai da Khawarijawa, ya kuma yaƙi maƙiyansa Nasibawa; mafi girman abin alfahari a cikin Quraishawa, kuma muminin farko da ya amsa kiran Allah.
Jagoran masu gabatarwa, mai murƙushe masu wuce gona da iri, mai halaka mushrikai, kuma kibiyar Allah daga cikin kibiyoyin Sa a kan munafukai; harshen hikimar masu ibada, mai taimakon addinin Allah, waliyyin al’amarin Allah, lambun hikimar Allah da ma’ajiyar ilimin Allah.
Jarumi mai karimci, mai daraja kuma tsarkakke daga ƙasar Batha; mai yarda da hukuncin Allah kuma wanda Allah Ya yarda da shi; gwarzo mai ƙarfin hali, mai haƙuri kuma mai yawan azumi; tsarkakke kuma tsayayye, jarumi mai yawan kyauta.
Mai karya bayan azzalumai, mai tarwatsa ƙungiyoyin maƙiya; wanda ya fi kowa tausayi, karamci da tsanani ga maƙiya; mai ƙuduri da ƙarfin hali; zaki mai ruri kuma gajimare mai yawan ruwan sama. Duk lokacin da ya shiga fagen yaƙi, yakan murƙushe maƙiya, ya niƙa su kamar injin niƙa, kuma ya tarwatsa su kamar guguwa.
Zakin Hijaz, mai mu’ujiza, kwamandan rundunar Iraki, Imam bisa nassi da cancanta; Makki, Madani, Abtahi, Tihami, Badri, Uhudi, Shajari da Muhajiri; shugaban Larabawa kuma zaki a fagen yaƙi; magajin Mash’ar da Mina.
Mahaifin jikokin Manzon Allah guda biyu, maɓuɓɓugar abubuwan al’ajabi, mai tarwatsa fitattun rundunoni, walƙiya mai ƙarfi, haske mai saurin bayyana, zakin Allah mai nasara, abin da kowane mai nema yake nema, kuma mai nasara a kan duk wani mai nasara. Kakana shi ne Ali ɗan Abu Talib.”
Imam Sajjad (Amincin Allah ya tabbata a gare shi) ya cigaba da bayyana kansa har kuka da kururuwar mutane suka cika wurin. Sai Yazid, saboda tsoron barkewar ƙin yarda, ya umurci mai kiran sallah ya yi kiran sallah domin mutane kada su cigaba da jin muryar Imam Sajjad (Amincin Allah ya tabbata a gare shi)…
Majiyoyi
Bihar al-Anwar, al-Majlisi, juzu’i na 45, shafi na 137
Maqtal al-Hussein, al-Khwarizmi, juzu’i na 2, shafi na 69
Al-Futuh, Ibn A’tham al-Kufi, juzu’i na 2, shafi na 132
Al-Manaqib, Ibn Shahr Ashub, juzu’i na 4, shafi na 168
